Autodelers aan het woord Erik Van Der Veken (getrouwd, 3 kinderen, Berchem) “De straat staat VOL auto’s” Erik Van Der Veken uit Berchem startte 10 jaar geleden met autodelen. Een aantal mensen leende toen regelmatig een auto uit aan mensen zonder auto, zij het nog zonder enige regeling op papier. Sindsdien is er heel wat veranderd en werd het autodelen steeds beter georganiseerd. Nu deelt Erik zijn eigen oude wagen met 6 andere gebruikers, voornamelijk vrienden en kennissen. “Naar geïnteresseerden zijn we in die 10 jaar nooit op zoek moeten gaan. Er dienden zich altijd wel mensen uit onze vrienden- en kennissenkring aan.” Erik is dan ook overtuigd van het enorme potentieel aan autodelers in Vlaanderen. “De opstart ging even eenvoudig als het starten van de auto: in een handomdraai. Het zoeken naar een gepaste regeling is eigenlijk systematisch ontstaan en wordt regelmatig bijgeschaafd. Soms is het oplossen van een probleem genoeg om daarover een regeltje te maken voor de toekomst. Maar de beste regelingen zijn natuurlijk die regelingen die rond de tafel tussen betrokken mensen worden genomen, dat spreekt voor zich.” Voor de contracten en het reservatiesysteem maakt de groep van Erik gebruik van het aanbod van Autopia. “We moeten gelukkig het warm water niet meer uitvinden: de contracten zijn er, bijna alle afspraken die je kan maken heeft Autopia op papier staan... je hoeft er maar uit te pikken wat je wil gebruiken. Met autodelen starten is echt wel gemakkelijk.” Terwijl Erik de grote aankopen uit de wagen haalt, komt zijn dochtertje van 12 om de hoek piepen. Valt autodelen te combineren met kinderen? “Zeker. We gebruiken de auto vooral voor uitstapjes of weekends. We plannen die wat op voorhand. De kinderen leren er ook enorm veel uit als het niet vanzelfsprekend is dat de auto altijd beschikbaar is. Ze leren mee alles goed plannen. Ook zij zeggen tegen vriendjes: “da’s goed, als de auto vrij is op die dag..”. En als de auto dan eens niet vrij is, dan denken we maar “de straat staat VOL auto’s” en gaan we even naar een buurman of een collega.” Gebeurt het vaak dat de auto bezet is als je hem zou willen ? “Niet vaak, misschien 2 keer per jaar, maar dan zijn er voldoende andere oplossingen te bedenken.” Na al die jaren autodelen kan Erik de financiële voordelen niet meer verzwijgen. “Hoewel we zelf steeds het zwaartepunt legden op milieu, de overmaat aan consumptie, het tekort aan (speel)ruimte in de straat en het leuke sociale aspect van autodelen, hebben we na al die jaren toch al een enorm bedrag uitgespaard door de vaste kosten van de auto te delen. En eerlijk, op die 10 jaar hebben we nog nooit een probleem gehad.” De laatste bakken water worden uit de koffer gehaald. Aan de achterzetel van de auto zie ik een klein boekje weggestopt zitten. Erik lacht: “De mama van de beste vriendin van mijn dochter rijdt ook met onze auto, en achteraan in de zetel hebben de meisjes een boekje verborgen waarin ze elkaar "auto-berichtjes" schrijven. Twee grietjes van 12, dat geeft te denken...” Emmeline De Poorter (Leuven) “Ik schaamde me dat de auto voortdurend stil stond.” Toen Emmeline De Poorter aan haar licenties begon in Leuven, kreeg ze van thuis de derde gezinswagen mee. “Een tof cadeau, maar toch nog duur als je hem niet veel gebruikt. Ik gebruikte de auto enkel voor boodschappen en om in het weekend mee naar huis te rijden. De rest van de tijd stond hij gewoon stil. Ik schaamde me er eigenlijk wel voor ! Bovendien vond ik het wel vervelend dat de verzekering op naam van mijn moeder stond, maar een eigen verzekering zou door mijn jonge leeftijd veel te duur geweest zijn.” Een foldertje van Autopia in de universiteitsbibliotheek met een uitnodiging voor een info-avond betekende voor Emmeline de aanzet om met autodelen te starten. De zoektocht naar geïnteresseerden verliep echter niet zo vlot als gehoopt, pas na twee jaar kon ze met autodelen starten. “Na twee info-avonden in Leuven was er één groepje gevormd. Ik wou mijn auto wel houden, dus moest ik andere geïnteresseerden zoeken en liefst mede-eigenaars omwille van de verzekering. Ik ben dan op eigen houtje verder gaan zoeken, heb alle geïnteresseerden overlopen en gecontacteerd. Uiteindelijk hebben we met twee koppels een mini-campagne gevoerd en dat leverde een hele hoop geïnteresseerden op. Daar zijn dan twee groepjes uit gevormd. Ik heb mijn auto toen verkocht aan de groep, zodat we met 3 mensen mede-eigenaar waren”. Een lang leven was de autodeelgroep niet beschoren, want na 6 maanden raakte de motor oververhit en was de auto stuk. “We konden opnieuw naar iemand op zoek gaan, maar nu zochten we iemand die zelf een auto had. Dat liep vlotter dan verwacht en uiteindelijk zijn we nu zelfs met 6 autodelers in plaats van drie. Momenteel delen we op basis van een uitleencontract en niet meer in mede-eigendom, de eigenares van de auto wou de zekerheid over haar auto behouden. We rekenen 25 cent per kilometer en hebben één van de voorbehouden parkeerplaatsen aan de achterzijde van het station. Zo weten we altijd met zekerheid waar we de auto kunnen vinden.” Hoe gebeurt het woon-werkverkeer ? “We gebruiken de wagen niet voor het gewone woon-werkverkeer. Niet dat het niet kan, maar we gebruiken zelf het openbaar vervoer of de fiets. De auto wordt bijna alleen gebruikt voor grote boodschappen, vervoer van zware voorwerpen, een trouwfeest of een uitstapje naar een plaats ergens in the middle of nowhere. We zetten bij de reservatie ook altijd duidelijk in welke mate we de auto écht nodig hebben. We kennen elkaar goed genoeg en durven dus te bellen om te onderhandelen. Zo gebeurt het bijna nooit dat we de auto niet kunnen gebruiken als het nodig is.” We wandelen onder het station door naar de parkeerplaatsen die Leuven voor autodelers heeft voorbehouden. De plaatsen hebben pas een nieuw likje groene verf gekregen en schitteren in de middagzon. De Volkswagen Golf staat er proper bij. “Dat is niet altijd zo hoor”, lacht Emmeline, “we komen net van de carwash”. Of ze ooit problemen gehad heeft met autodelen ? “Nu is het een beetje zoeken: de eigenares is enkele maanden in het buitenland en er is eigenlijk niet duidelijk gezegd wie welke taken van haar zou overnemen. Vele dingen hebben te maken met nonchalance, zo van ‘het komt wel in orde, we zien wel’, waardoor niet alles helemaal vlotjes loopt. Maar erg kan je dat niet noemen. De verzekering heeft wel eens lastig gedaan, maar nu Autopia een volledig verzekeringspakket op maat van autodelers kan aanbieden, is ook dat probleem van de baan. Autodelen is voor ons vooral een goedkope en milieuvriendelijke vorm van mobiliteit. Het sociale contact maakt het alleen maar leuker !” Mil Aerts (getrouwd, dochter van 15, Antwerpen-Centraal): "Ik hou er elk jaar een skivakantie aan over." "Wij werken en wonen allebei in de stad", zegt Mil Aerts. "We gebruikten de auto eigenlijk vooral om een keer per week in de supermarkt bakken drank en zo te gaan halen, en af en toe eens om naar de schoonfamilie in West-Vlaanderen te rijden. Onze auto stond meer dan 23 uur per dag stil. In Antwerpen ben je trouwens langer op zoek naar een parkeerplaats dan dat je de auto echt gebruikt. De auto werd meer een last dan een gemak, maar soms heb je hem wel nodig.” Via een info-avond van Autopia kwam Mil in contact met andere geïnteresseerden. Met de mensen die daar aanwezig waren, zijn ze een nieuwe groep gestart. “Twee jaar geleden heb ik mijn auto verkocht aan een groep mensen volgens het systeem van mede-eigendom. We kenden elkaar niet, maar dat vind ik geen probleem omdat alles goed op papier staat. We gebruikten de voorbeeldcontracten van Autopia, en met twee keer samen te komen was alles geregeld.” Intussen bestaat de groep van Mil uit zestien autodelers, en hebben ze in april vorig jaar een tweede gemeenschappelijke auto bijgekocht. Ze hebben nu een grotere auto en een kleine stadswagen, alle twee occasie diesels. “We betalen 20 eurocent per kilometer en dekken daarmee meer dan alle kosten. Met wat we over hebben houden we elk jaar nog eens een barbeque." Op de reservatiekalender op internet kijkt Mil of de auto vrij is. Eén auto is in gebruik, de andere staat twee straten verder geparkeerd. "Veel geregel? Helemaal niet! Wij hebben allemaal internet en reserveren online de auto, samen met de straat waar hij geparkeerd staat. Als ik een afspraak maak waarbij ik de auto nodig heb, kijk ik eerst even op die kalender. Maar zelfs als er iets onverwachts opduikt, is er in de praktijk altijd wel een van de twee auto's in onze groep van 16 autodelers vrij. Die ene keer dat we de auto echt nodig hadden en er geen was, hebben we een taxi genomen. Het duurt even lang als de auto zelf gaan halen, en het komt nog steeds goedkoper uit dan zelf alle kosten van een eigen wagen te dragen.” De Antwerpse autodelers hebben ambitieuze plannen: “In de toekomst willen we ook met verschillende autodeelgroepen samenwerken om bijvoorbeeld tijdens vakantieperiodes elkaars auto's te huren. Zo kunnen we de drukke momenten wat opvangen of kan bijvoorbeeld een busje door verschillende groepen gebruikt worden als er grote voorwerpen vervoerd moeten worden. Maar eerst willen we het aantal autodelers in Antwerpen laten groeien. Het potentieel is hier zo groot, tegen het einde van het jaar moet het mogelijk zijn om dubbel zoveel autodeelgroepen in Antwerpen te hebben."
Mil is optimistisch: "Ik zie eigenlijk geen nadelen in autodelen. Alles is nu zo goed geregeld, Autopia biedt een ondersteuning die het autodelen echt heel gemakkelijk maakt en je hoeft als autodeler helemaal niet in te boeten op je mobiliteit. Daarenboven hou ik er per jaar een skivakantie aan over. Voor mij is het duidelijk, ik hoef nooit nog een eigen auto."
Herman Brangers (getrouwd, 4 kleine kinderen, Kessel-Lo): "Wij doen al tien jaar aan autodelen." "Toen onze geërfde auto tien jaar geleden de geest gaf, hebben we samen met vrienden een klein autootje gekocht. Dat werkte prima; we hadden ieder twee weken na elkaar de auto en organiseerden het zo dat we dingen waarbij we de auto wilden in die week planden. Boodschappen doen we sowieso met de fiets. We hebben het geregel nooit als een probleem gezien. Hoe dikwijls heb je een auto écht nodig? En doordat we altijd met een kleine groep waren die elkaar kende, bleef het heel beheersbaar."
"Aan het autodelen kwam een einde toen iemand met de auto een ongeval had. We hebben overwogen om af en toe een auto te huren, maar hebben uiteindelijk samen met de kinderkribbe naast de deur een minibusje gekocht - handig omdat we inmiddels vier kinderen tussen 9 en 3 jaar hebben. De kribbe gebruikt het busje vooral 's morgens en 's avonds om kinderen te halen en naar school te brengen; de rest van de tijd kunnen wij hem gebruiken. Dat is dan vooral als we de vier kinderen willen meenemen om ergens op bezoek te gaan; het is een heel gedoe om alles per openbaar vervoer mee te nemen, zeker als de kinderen nog echt klein zijn en je ook pampers, melkflesjes en dergelijke moet meenemen."
Het oranje minibusje is bijzonder geschikt voor uitstapjes met de kinderen of het vervoeren van grotere voorwerpen. “De auto moest praktisch zijn en aangepast aan onze gezinssituatie.” Herman en Ruth hebben ook bewust gekozen voor een kleine autodeelgroep: “hoe minder mensen in het systeem zitten, hoe praktischer we alles te organiseren vinden. We gebruiken de auto wel niet voortdurend en dat maakt dat we ook niet het onderste uit de kan halen om de kosten te beperken, maar dat hebben we wel over voor de luxe van die auto.” “We zien een auto echt als een vervoersmiddel, als een praktisch gebruiksvoorwerp dat maar beter nuttig gebruikt kan worden. Dat betekent dat we er ook zorg voor dragen zodat het busje lang kan meegaan. Voor ons staat deze auto volledig los van enige vorm van status of bezit.” |